In het algemeen ben ik van mening dat de OR een wassen neus is die volledig aan de leiband van de RvB kritiekloos meewandelt. De charmante RvB is slim, deskundig en weet het hele spel van beïnvloeding perfect te spelen en blijft voorlopig prima de bal rond spelen en het initiatief bij zich te houden. Ik vind het altijd erg interessant om te zien hoe subtiel de onderlinge beïnvloeding gaat tussen RvB, OR, RvC, B&W, Politiek en andere stakeholders. Het liefst doen ze alles zo veel als mogelijk is buiten het zichtveld van de gewone burgers en patiënten om. En dat alles vanuit de oprechte overtuiging dat ze weten wat goed is of wat beter is en dat er anders vertrouwelijke informatie op straat zou komen te liggen. Ik vind dat allemaal klinkklare onzin en het wekt de indruk dat de bevolking te dom zou zijn om te weten wat goed voor ze is.

Wat is mijn analyse? Mensen worden ouder, mensen doen meer beroep op de zorg, de zorg wordt beter en de zorg wordt duurder. Kortom, er wordt meer zorg gevraagd en de prijs gaat omhoog ofwel volume x prijs = omzet en dat betekent dus dat er meer belastinggeld naar de zorg gaat. De vraag is wie gaat dat betalen? Er zijn een paar mogelijkheden die ik hier zal schetsen t.w.

1. De vraag naar zorg moet worden afgeremd en dure tweede lijns zorg (ziekenhuis) moet worden vervangen door goedkopere eerste lijns zorg (huisarts). Deze oplossing werkt deels maar wordt ingehaald door de harde werkelijkheid van de (dubbele) vergrijzing en door de aantrekkelijkheid van steeds meer en betere specialistische zorg waarvan iedereen vindt dat hij of zij daar toch recht op heeft. Tegenwoordig zie je ook dat er een verschuiving optreedt van de eerste lijns zorg naar de zogenaamde “nulde lijns zorg” ofwel organiseer je zorg maar zelf lekker thuis op basis van internetzorg en mantelzorg.
2. De vraagprijs van zorg (ziektekostenpremies, eigen bijdragen en de prijs voor geneesmiddelen) moet worden verhoogd in de verwachting dat er sprake zou zijn van zogenaamde hoge prijselasticiteit (hogere prijs zou zorgen voor lagere vraag). En ook deze oplossing werkt slechts deels omdat in de zorg nauwelijks sprake is van een dergelijke prijselasticiteit.
3. De kostprijs van zorg (inkomens van artsen, verplegers en overig personeel, de bureaucratie in en rondom de zorg, de vele managementlagen, dure exclusieve behandelingen en dito medicijnen enzovoorts) moet omlaag. Deze oplossing werkt ook maar deels omdat er aan de ene kant sprake is van marktwerking en innovaties nu eenmaal duur zijn maar aan de andere kant zorgen de direct betrokkenen ook wel heel goed voor zichzelf o.a. door een gekunstelde schaarste aan specialisten in stand te houden via de zogenaamde numerus fixus geneeskunde en te werken met exclusieve maatschappen waardoor de markt wordt afgeschermd. De NMA zou eens onderzoek moeten doen. De specialisten en ziekenhuis besturen hebben zich een imago aangemeten dat ze meer zijn dan God en daarom zo exorbitant veel moeten verdienen.
4. De bureaucratie in de zorg heeft een omvang en complexiteit gekregen waardoor er tegenwoordig meer tijd en geld wordt verspild aan het gedoe rondom de zorg dan dat er tijd en geld is voor de echte zorg. Maar fors snijden in deze bureaucratie is nauwelijks nog mogelijk omdat er zoveel belangen en organisaties zijn ontstaan die alleen maar profijt hebben van zoveel bureaucratie en daar vaak hun bestaansrecht aan te danken hebben. Het is aan de politiek om een keer echte knopen door te hakken en deze oplossingsrichting is door de politieke verdeeldheid ook weinig effectief momenteel. De een wil meer en de ander juist minder marktwerking. De een wil meer en de ander wil minder regelgeving.

Terug naar Roosendaal voor de komende 15 jaar. Ook hier wordt keurig gehandeld volgens het achterhaalde paradigma dat de oplossing ligt in meer grootschaligheid en dus meer specialisatie. Ik verwacht dat de ingezette lijn gevolgd gaat worden dat het St. Francisziekenhuis een ziekenhuis gaat worden voor de zogenaamde geplande en chronische zorg en dat Het Lievensberg Ziekenhuis in Bergen op Zoom een regioziekenhuis gaat worden met als extra taakveld de zogenaamde acute zorg. In Jip en Janneke taal betekent dit dat Roosendaal een “bij of tussenziekenhuis” wordt voor algemene en vooral chronische zorg zonder een eigen SEH of een hoogwaardige IC. Dergelijke functies zullen de komende jaren verplaatst gaan worden naar Bergen op Zoom of in de toekomst naar Breda. De specialistische kraamzorg zal dus gaan verdwijnen uit Roosendaal! Ter compensatie krijgt Roosendaal dan wel een specialistisch centrum voor oncologische zorg en dat past inderdaad prima in het scenario van de RvB dat Roosendaal een ziekenhuis wordt voor chronische patiënten.

De rol van de zorgverzekeraars (die namens hun klanten en de toekomstige patiënten van de zorg) is in deze hele complexe wereld van dominant belang. Zij eisen steeds meer kwaliteit en dwingen af dat ziekenhuizen zich gaan specialiseren. Opvallend is altijd dat de zorgverzekeraars hun premies procentueel gemiddeld genomen meer verhogen dan dat de zorgverleners dat zelf doen. Erg vreemd want de premies moeten toch ten goede komen aan de zorg en niet aan dure bureaucratische systemen binnen dure kantoren van de zorgverzekeraars, toch? Evenwel door de druk van de zorgverzekeraars worden ziekenhuizen gedwongen te specialiseren en te kiezen voor grootschaligheid. Wat betekent dat voor deze regio? Over 10-20 jaar zal er onherroepelijk een fusie tot stand gaan komen tussen de ziekenhuizen Roosendaal en Bergen op Zoom en natuurlijk zal de dan fors in omvang gegroeide RvB, adviesorganen, managers en al die vele dure overhead functionarissen gaan werken aan een totaal nieuw ziekenhuis en dat zou zomaar in het dorpje Wouw gebouwd kunnen gaan worden. En dat alles nog steeds vanuit het waanidee dat grootschaligheid en systeemdenken beter is voor de mensen!

De Nieuwe Democraten hebben grote moeite met dit verborgen spel van bestuurders in de regio en hopen dat met deze blog de discussie in de openbaarheid komt. Er moet een nieuw paradigma dominant worden en dat is de keuze van mensdenken boven systeemdenken. Dat is het paradigma dat kleinschaligheid gaat boven grootschaligheid. Dat vereist ook dat iedereen gaat nadenken of alle zorg die kan ook wel moet. Zorg is en blijft een schaars product en de ultieme vraag is wat is beter: een eenmalige of kortdurende zeer kostbare oncologische behandeling van een patiënt van 83 jaar die door de behandeling nog 3 maanden langer leeft of met hetzelfde budget een behandeling bieden aan 20 patiënten met een eenvoudige en relatief goedkope orthopedische behandeling waardoor deze 20 patiënten nog tientallen jaren zelfstandig en ongestoord kunnen leven? En als de keuze onmenselijk is en men vindt dat alles moet dan moet er ook de bereidheid zijn om fors meer belasting te betalen. Zorg is geen fabriek die onbeperkt kroketten kan draaien tegen steeds lagere kosten.

Goede zorg is volgens de Nieuwe Democraten meer dan technische zorg. Het is ook vooral menselijke zorg met echte aandacht. Het is toch bekend dat de meeste patiënten vooral psychosomatische klachten hebben. Daarom werkt persoonlijke en oprechte zorg zoveel beter. Bovendien is het veel goedkoper. Misschien zijn er wel te veel ziekenhuizen of verkeerde ziekenhuizen. Ik bedenk me net dat ik in een vorig leven ooit een mooie workshop hebben gegeven met de titel “Van Ziekenhuis naar Gezondhuis”.

Natuurlijk wens ik iedereen een gezond en bovenal gelukkig leven met de beste mogelijke zorg. Zorg die heel dichtbij is en zorg die heel toegankelijk is en zorg die heel persoonlijk is en zorg die technische goed is. Bovenal wens ik toe dat iedereen ook probeert om zoveel mogelijk alles te doen en te laten om gezond te blijven. Preventie is altijd beter dan curatie.

De hele discussie in Roosendaal is gestart naar aanleiding van het mogelijk verdwijnen van de verloskunde. Een vrouw met ontsluiting moet de best mogelijke acute zorg krijgen. Dat betekent geen onnodige omwegen en of files om vanuit omliggende dorpen zoals Halderberge of Rucphen in een ziekenhuis te komen. Daarom moet er SEH en IC in Roosendaal blijven. Tegelijkertijd moet ook de ontsluiting van het ziekenhuis beter worden want de ligging van het ziekenhuis in de oksel van de A17 en de A58 is natuurlijk dramatisch slecht. Dat betekent dat de lokale politiek een extra reden heeft om keihard te blijven knokken voor een betere ontsluiting en dat kan door een extra volwaardige afrit te realiseren of door de A58 om te leggen. Beide varianten kosten geld maar zijn de investering dubbel en dwars waard. Een goede ontsluiting is van cruciaal belang voor de bereikbaarheid van het centrum voor moeder en kind en een goede ontsluiting is nodig voor de soepele bevalling van een gezonde baby!

De democratie is dood, leve de democratie! In Roosendaal was de opkomst bij de gemeenteraadsverkiezingen bedroevend laag en verder gedaald naar een schamele 46%.  Zie de tabel op basis van de gegevens van www.kiesraad.nl

Op veel plaatsen in de wereld wordt geknokt om democratie en in het Westen en in het mooie Roosendaal laat bijna 54% van de kiesgerechtigden haar democratisch stemrecht verloren gaan. Waarom?

Als onder deel van de gekozen democratie blaas ik dapper een deuntje mee en ik ben constructief kritisch, ook naar mijn collega’s in de raad. Ik vind dat het niveau zeker omhoog mag. Maar ik vind ook dat het niveau van de kiezers omhoog mag en misschien bedoel ik dat de betrokkenheid van de kiezers omhoog mag. Hopelijk dat bij de verkiezingen in 2014 weer meer dan 50% gaat stemmen.

Aan de ene kant zie ik enorm veel vrijwilligers die geweldig maatschappelijk betrokken zijn en heel goed werk doen. Complimenten. Aan de andere zie ik ook heel veel kiezers die met de dag bozer worden en met steeds meer verwijtende reacties komen op de politiek. Veel van die reacties van zogenaamde reagluurders gaan via sociale media en via reacties op artikelen in de lokale krant BNDeStem waar bijna altijd anoniem wordt gereageerd. Het niveau van deze reacties vervult mij vaak met afgrijzen. Is dit het niveau geworden van onze lokale democratie?

Er ligt een gezamenlijke verantwoordelijkheid van de politiek, de pers, de sociale media en de kiezers om elkaar respectvol te behandelen in het belang van een gezonde democratie. Ik doe een oprecht beroep op de reagluurders om de in de toekomst constructief te gaan reageren.

Laten we eens een begin maken om elke reactie te laten bestaan uit twee elementen. Eerst wordt een pluspunt genoemd wat er goed is gegaan en vervolgens een verbeterpunt wat beter had gekund. En helemaal mooi is het als de reagluurder uit de anonimiteit gaat treden.

Zullen we eens proberen om constructiever met elkaar om te gaan? Leve de democratie!

Vandaag de dag staat de pastoor bekend om veel zaken die weinig met het geloof te maken hebben en de directeur heeft zich omringd met duur betaalde managers, adviseurs en raden van toezicht die vooral erg gericht zijn op het eigen belang en nauwwelijks verder kijken dan hun neus lang is. De groep van OSM (Ons Soort Mensen) blijft erg goed voor zichzelf zorgen en probeert ook de kritische omgeving steeds meer te verleiden om deelgenoot te worden van OSM en met elkaar dikke sigaren te roken. Het laatste is een beeldspraak maar illustreert wel de boodschap.

Het kritisch denkvermogen en de bereidheid om hard te werken en te gaan voor de lange termijn wordt met de dag minder. Het gaat steeds meer om de korte termijn, het snelle gewin en de eeuwige roem bij SBS, RTL of De Telegraaf voor slechts een dag is belangrijker. Inderdaad DWDD blijft domineren. Maar uiteindelijk raken steeds meer mensen ontevreden en boos. Iedereen moppert op iedereen en het is heerlijk om iemand overal de schuld van te geven. In de Roosendaalse politiek en bij de Roosendaalse media ben ik een dankbaar onderwerp.

Vandaag verscheen er weer een typische column van de bekende journalist met het strikje…Paulus Smits moest mij weer eens de schuld geven van de ellenlange vergaderingen en als bekende VVD’er nam hij het weer eens op voor de zwak functionerende voorzitter van de gemeenteraad die ook liever lui dan moe is. Zo ik heb weer vrienden gemaakt en gelukkig is het maar een column die ik schrijf voor mezelf en verder door niemand wordt gelezen. Ik hou wel van een dolletje en kan goed incasseren maar net zo goed uitdelen. Maar ook deze column heeft wel een serieuze ondertoon.

Voor mij is politiek een serieuze aangelegenheid i.p.v. een leuke toevoeging op mijn CV en een toegang tot een interresant netwerk van old boys en old girls om onder het genot van wijnen en sigaren vooral goed voor elkaar te zorgen. De gewone man en vrouw op de straat snapt hier steeds minder van en voelt zich tekort gedaan. Al eerder heb ik gewezen op de grote kloof tussen kiezer en gekozenen en de net zo grote kloof tussen burgers en ambtenaren. Er wordt zo ongelooflijk veel weggekeken en ik weiger dat.

Dus als er ergens aandacht voor nodig is dan ga ik daar mee aan de slag. Afgelopen week was een mooi voorbeeld met een meer dan geslaagde debatavond over Leegstand naar Beweegstand met meer bezoekers dan bij een vergadering van Collectief Roosendaal of een Raadsvergadering.  Zo’n avond geeft energie en zorgt voor beweging. Helaas weigert de politiek in meerderheid om snel te schakelen maar de discussie over een Deltaplan Centrum staat nu wel op de politieke agenda.

Juist met dergelijke initiatieven en met passie en volhardendheid strijd ik door. Daarvoor stel ik vragen en ga ik tijdens commissie en raadsvergadering altijd stevig de dialoog aan. En ik geef toe dat als ik zwijg dat de vergadering dan snel voorbij zijn of zelfs geannuleerd kan worden want bijna geen enkele andere fractie neemt de moeite om onderwerpen te agenderen. Waarom ben je dan trouwens nog raadslid? Voor het pluche en voor de vergoeding? Voor de wijnen en de sigaren?

En ook onze journalist met het strikje mag gerust eens wat harder aan de bak gaan. Een journalist moet observeren, analyseren en kritisch zijn op de politiek. Gelukkig schrijft hij ook regelmatig prima artikelen zoals afgelopen week over de crisis in het centrum en hij mag dan ook wat complimenteuzer zijn voor de raadsleden die zorgen dat er dergelijke debatavonden komen. Zonder Ton Quichottes blijft de politiek in Roosendaal rooms en rimpelloos. Waarschijnlijk was men dan wel gewoon doorgegaan met al die geldverslindende en prestigieuze projecten van de Roosendaalse Lijst. En was er nog steeds een wegkijkcultuur.

Iedereen mag veel van me vinden, maar stel u eens de vraag of Roosendaal beter af was geweest met een Roosendaalse gemeenteraad zonder Ton Quichottes maar met alleen maar Niehotjes? Dan had Paulus Smits zijn column een andere inhoud moeten geven of iemand anders de schuld moeten geven. Zolang zoveel mensen blijven wegkijken en blijven slapen, zal ik blijven knokken en strijden.

Ook bij de volgende verkiezingen zal ik weer van de partij zijn…